's morgens,

Ik word wakker en kijk uit het raam. Het zonnetje schijnt. Normaal gesproken het teken dat het een mooie dag belooft te worden. Vandaag even niet. "Mama, ik ben een afscheidstekening voor Lennox aan het maken", roept mijn jongste zoon van vijf. Gisteravond is het witte velletje papier al bovenop zijn stapeltje kleren neergelegd zodat hij het maar niet zou vergeten. De afgelopen week heb ik al meerdere malen een traantje weg moeten pinken. De laatste keer dit, de laatste keer dat… "Wanneer gaat hij ook alweer weg?" Het valt gewoon niet mee. En voor wie de illusie heeft dat het went, die kan ik vlug uit de droom helpen. Misschien wordt het zelfs wel erger… Natuurlijk weet je verstandelijk gezien dat het de enige optie is maar emotioneel gezien vraag ik me in dit soort tijden toch echt wel af waar ik mee bezig ben. Eigenlijk wordt het onmogelijke van je gevraagd. Mijn manier van afscheid nemen vindt vooral 's avonds plaats. Voordat ik ga slapen ga ik die laatste paar dagen toch nog wat meer bij hem zitten, kletsen en knuffelen. Noem me maar gek, dat boeit me niet. Lennox heeft afgelopen zaterdag toch heel wat zoute traantjes van mijn gezicht gelikt. Ach, die smeerkees likt en vreet ook alles op! Eerlijk gezegd een van mijn grootste ergernissen het afgelopen jaar. Ondertussen ben ik uit bed gekomen en klaagt mijn andere zoon over buikpijn. "Ik kan echt niet naar school hoor mam!" Ik zoek een kinderasperine en probeer hem daarmee toch zover te krijgen dat hij wel gaat. Hij lijkt wonderbaarlijk genezen als hij vijf minuten later om een broodje én een boterham vraagt. Een kwartiertje later is alles weer de deur uit. Ik wil de videocamera eigenlijk nog meenemen naar het bos maar de batterij geeft geen gehoor, dan maar zonder… Aangekomen in het bos spelen de honden naar hartelust. Ik laat ze maar even hun gang gaan want het is ook hun afscheidsrondje. Lennox heeft er blijkbaar geen flauw idee van wat hem boven het hoofd hangt. Gelukkig maar. Ik heb hem trouwens belooft dat als hij het niet gaat redden als hulphond, hij weer gewoon bij ons mag komen wonen. Het afgelopen jaar lijkt wel omgevlogen. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik dit jaar aanzienlijk relaxter heb beleeft in vergelijking met Floyd, onze eerste hulphond in opleiding. Je realiseert je steeds meer dat je als gastgezin niet meer kunt doen dan je best en dat "de perfecte hond" niet bestaat. Je moet voor jezelf de lat niet te hoog leggen. Ik heb in twee en een half jaar tijd honden een goede hulphond zien worden, waar ik toch echt mijn twijfels wel over had. De aftraining bestaat niet voor niets. Ik heb er dit jaar gewoon meer van genoten dan de eerste keer, maar misschien maakt dat het afscheid juist ook wel weer moeilijker.

Vorige week stond Dini op het antwoordapparaat. Of ik geinteresseerd was om Mellis, een Golden van bijna een jaar, in huis te nemen. Wel ja, waarom ook niet. Heb ik meteen weer wat te doen. Hopelijk kan hij het gat wat Lennox achterlaat een beetje vullen. Het verdriet is er echter niet minder om. Mellis zal vanmiddag na het inleveren van Lennox met ons naar huis gaan, het lijkt wel een déjà vu… Toen we Floyd vorig jaar inleverden namen we ook een Golden tijdelijk in huis. Het verhaal lijkt zich te herhalen, hoe vaak nog?

's middags

Het is half drie. Ik besluit om met Lennox voor de laatste keer nog een stukje te gaan fietsen. Ons laatste rondje samen. De zon schijnt nog steeds en ik probeer ondanks alles van ons uitje te genieten. Even nadat wij weer thuis zijn komt ook mijn man terug van zijn werk. Het is nu echt zover. Het lijkt zo verschrikkelijk onwerkelijk. Veel te snel is dit jaar voorbij gegaan. Mijn man praat honderduit op weg naar Herpen, maar ik ben stil. Ik aai het koppie dat op mijn benen ligt. Meestal moet Lennox achterin de auto als we weg gaan, maar voor deze gelegenheid heb ik hem bij de bijrijdersstoel genomen. Zijn oogjes gaan dicht, genietend van de zonnestraaltjes die hem raken, of zijn het mijn aaibewegingen die hem zo doen ontspannen? Veel sneller dan normaal lijken we Herpen te bereiken. Het is nog een kwartier te vroeg. Twee andere gastgezinnen, van Hellen en Higgins, arriveren gelijktijdig met ons en gaan al naar binnen. Ik niet, want ik vind het nog te vroeg. We wandelen nog even naar het voetbalveld maar dan is ook onze extra tijd weer op. Als we terug lopen komt net het gastgezin van Lady, het zusje van Lennox aanrijden. We wachten even tot ook zij uit de auto zijn en gaan met zijn allen naar de keet. Daar is Dini al bezig met de koffie, thee en cake en we ontmoeten ook het gastgezin van Job. Iedereen is aanwezig. Ondanks alles heerst er een gezellige sfeer. Iedereen praat in eerste instantie lekker om het onderwerp heen maar dan komen toch de eerste vragen los. Waar gaan de hondjes naar toe? Hoe ziet hun dagindeling eruit? Zijn er nog bijzondere dingen die de aftrainers van hen moeten weten? En, we mogen altijd bellen… Ik hoor het eerlijk gezegd allemaal maar half. Lennox kruipt in een overmoedige maar succesvolle bui bij mij op schoot en ik laat het voor deze ene keer maar zo. Het afscheid is moeilijk! Hij likt door mijn gezicht en dat maakt het er niet gemakkelijker op. "Hoe willen jullie de hond inleveren?" wordt er tenslotte gevraagd. "Spelen in de wei of met de trainer(s) mee?" Ik ben de enige die er voor kiest de hond met een trainer mee te geven. Het is puur zelfbehoud. Hoewel ik er bijna 100% van overtuigd ben dat Lennox meteen zou gaan spelen in de wei durf ik het risico niet te nemen dat hij verdwaasd bij het hek blijft staan. Ik vraag of Frank, alvast Mellis wil gaan halen zodat we straks meteen kunnen vertrekken. Ik ga nog even naar het toilet en als ik terugkom staat Frank al met Mellis te wachten. Het is een hele leuke, mooie hond met een lieve zachte uitstraling. Hij springt meteen ter begroeting tegen me aan alsof hij al weet dat hij met ons mee naar huis mag. Ik aai hem even over zijn bol maar verleg mijn prioriteit toch nog even naar Lennox. Ik ga op de grond zitten, knuffel nog even met hem en kan mijn tranen niet meer tegen houden. "Neem hem nu maar mee", zeg ik tegen Frank. Ik draai me om zodat ik hen niet meer de keet uit zie lopen. Geen risico's op een per ongeluk omkijkende Lennox, met een foute blik, die in mijn geheugen gegrift staat de komende maanden. Het is meer dan ellendig… Ik neem de goedbedoelde bos bloemen en de mooie gele handdoek van de stichting in mijn handen en we vertrekken samen met Mellis uit de keet, meteen de hoek om naar huis. In de auto lees ik het verslag dat bij Mellis hoort en ik bekijk zijn entingsboekje. Er zitten tabletjes bij voor wagenziekte merk ik. Nou we zullen wel zien… Als we na een half uur de afslag Drunen bereiken horen we een golf van water en brokjes uit Mellis komen… Hebben we gelijk wat te doen als we thuiskomen

's avonds

De kinderen zijn weer opgehaald bij opa en oma en zitten verwachtingsvol op de bank te wachten als ik terugkom van het uitlaten van de honden. "Nou jongens, dit is Mellis" Er komen twee glimlachen van oor tot oor op hun gezichten. Mellis is dan ook wel een bijzonder prachtige en vriendelijke hond. Hij sjouwt de hele avond met botten, ballen en ander speelgoed. Je kunt aan hem merken dat hij zich helemaal happy voelt. Onze andere honden Luca (fokteefje shn) en Risk hebben hem al volledig geaccepteerd. Hij past precies in de roedel. Toch mist er iets. Dat kleine, lieve zwarte hondje met die witte vlekjes op zijn borst en poten is er niet meer. Toch vult Mellis een klein beetje weer het gat dat Lennox heeft geslagen. Ik weet dat ik morgen mag bellen hoe het met hem gaat, maar dat doe ik niet. Laat hem eerst maar even wennen… De ketting die tussen ons schakel voor schakel is vastgemaakt kan niet zomaar los, dat heeft tijd nodig. Maar hoeveel pijn het inleveren van een hond ook doet het hoort bij het proces dat tot een hulphond leidt. Ik weet uit ervaring dat er hopelijk binnen niet al te lange tijd iemand heel gelukkig met hem mag worden. Per email kreeg ik vandaag van Corina, cliënt en zeer gelukkig hulphondbazinnetje, een mooie kaart met de volgende tekst die ik, tot slot van dit verhaal, graag met jullie wil delen.

Heel veel sterkte vandaag. Kan me zó goed voorstellen hoe moeilijk het is om afscheid te moeten nemen van je bijna volwassen pup. Ik denk aan je en leef met je mee, meis. Maar bedenk, dank zij jou kan er straks weer een mindervalide medemens weer geholpen zijn. Ik heb onwijs respect en waardering voor jou en ál je collega gastgezinnen.